het duurde 5 maanden… maar ik kan weer inloggen op mijn weblog..:-)

morgen een nieuwe dag, morgen eens kijken of ik de draad weer ga oppakken!

mvg,

Daniel

gezien:    musical Zorro

waar:       de la Mar A'dam, 12-08-2011, 20.00 uur

Onze ervaringen met JvdEnde musicalproducties is de afgelopen jaren nogal wisselend: prima voorstellingen (marry poppins) worden afgewisseld met diepe dieptepunten (we will rock you). Met samengeknepen billen bestelden ik dus van de week actiekaartjes voor Zorro. We hadden het bijna niet meer durven dromen, maar het werd gewoon een hele leuke voorstelling.

De heenreis was er exe9n met hindernissen. De metro vanaf station Amstelstation (tot centraal) lag eruit vanwege werkzaamheden, dus moesten we opeens een mega stuk (40 min.) lopen om vanaf Amstelstation naar het de la Mar theater te komen. Gelukkig waren we ruimschoots op tijd, dus de wandeling was met droog zomerweer nog best aangenaam. Het de la Mar theater (ik was er nog niet geweest sinds de renovatie) is echt fantastisch mooi geworden. Van de foto's van Erwin Olaf tot de koele lucht onder de stoelen: alles in dit theater is even afgewerkt en mooi.

Een paar zaken zijn bij Zorro helemaal op orde. Als eerste het energieke ensemble! Zes flamengo zangers en dansers zijn rechtstreeks vanuit Andalusie ingevlogen om de gehele cast met ballen aan te voeren in de Spaanse dansen. Het harde werken wordt veelvuldig beloond met (te lang) applaus, maar het geeft de show wel het benodigde broeierige sausje. Het decor is prachtig, maar vooral heel goed gebruikt! De regie van deze show maakt het echt tot een feest om naar te kijken. Heel intelligent wordt er soms (zeker in het relatief kleine de la Mar theater) op de vierkante meter gespeelt en gedanst, en dan weer gebruik gemaakt van het hele decor. Allemaal fijn geregelde zaken dus.

Maar topper van de show zijn wel een aantal acteurs die meer dan de moeite waard zijn om naar deze show af te reizen. Michelle Splietelhof (Luisa) is continue zo naturel (het spelen lijkt haar dermate makkelijk af te gaan) dat, gecombineerd met een prachtige zangstem, de rol op haar lijf is geschreven. Wij hadden Rob Verheijen als Garcia, en ondanks de handicap van het benodigde (en zichtbare) dikmaakpak speelde hij de rol met vuur en kon zijn komische kanten (die we al in Fok hadden gezien) prachtig laten zien. Tom Hoffman (Don Alejandro) is ook helemaal thuis met deze acteerrol, evenals Renxe9 van Kooten (Ramon). Ster van de avond, de reden om deze productie vooral wel te gaan zien, is Lonne van Roosendal! Wat een prachtige rol om al haar kanten (trots, sexy, komisch) volledig tot z'n recht te laten komen. In mamma mia waren we al fan, maar in Zorro speelt zij de sterren van de hemel!

Was alles dan geweldig? Eh… nee. Schermen in theater blijft nep, stunts die voor 90% worden uitgevoerd (en het dus net niet zijn), een nieuwe Zorro (Robin) die overduidelijk nog verder in zijn rol moet groeien (hoe verder de voorstelling kam, hoe beter hij in z'n rol kwam) en sommige dansscenes worden de spaanse kwaliteiten wel erg uitgebuit en uitgemolken. Maar dat alles mag de pret niet drukken. Het was een prima voorstelling en wij hebben ons, ja ja.. bij een JvdEnde productie, weer eens prima vermaakt!

Rond de kerst van 2010 ontstond het idee mijn pa zijn 70ste verjaardag dit jaar op Terschelling te vieren. Mijn ouders boekte een campingplek voor 2 weken (en de gezinnen van mijn broer en zus hadden dat reeds gedaan voor respectievelijk 5 en 4 weken). Al Edwin en ondergetekende dan een lang weekend langs zouden komen, dan was de hele club compleet.

Tien dagen voor vertrek ontvingen wij echter het vreselijke nieuws dat de man van een goede vriendin van ons in Frankrijk was overleden. Vanzelfsprekend hebben wij beide om het werk toen aangekondigd zodra we een begrafenis of crematiedatum zouden horen wij ons afmelden om vanzelfsprekend onze laatste eer te bewijzen en een klein steuntje te kunnen zijn voor onze overgebleven vriendin. Helaas blijkt het een hele administratieve rompslomp te zijn om je overleden man terug naar zijn eigen huis te krijgen, dus de crematie viel uitgerekend op de dag van mijn pa's verjaardag. Het was een moeilijke keuze, maar we hebben besloten toch maar naar Terschelling af te reizen. Het zei met een absoluut dubbel gevoel.

De weergoden, die op Terschelling niet altijd even goed zijn gestemt, hadden het mooiste weer voor mijn pa's verjaardag uitgezocht. De dag startte met een ontbijtje in de zon, gevolgd door koffie met gebak in de … zon. Na een bezoekje aan het strand, ook niet vervelend, kwam de keurslager de camping op rijden om ons culinair te verwennen. Dat wil zeggen: mijn zwager Tijmen heeft het bbq-werk op zich genomen, en we hebben er met volle teugen van genoten. Ook Marianne, Cees en Lia waren op het eiland… dus het was zonder meer een gezellige club. Tot laat in de nacht hebben we zitten borrelen en deze mijnpaal in stijl afgeloten.

En verder? Natuurlijk het eiland overgecrost, vis in de haven met de hele familie gegeten, veel spelletjes gespeeld, tegen de wind in langs het wat gefietst, broodjes bij de supermarkt voor het ontbijt gehaald, de 36ste trouwdag van Cees en Lia met taart gevierd en veel geklept. Voor dat we het zelf wisten was het alweer zondagavond en moesten wij met de laatste boot het eiland af. Het waren zeer geslaagde dagen, maar zoals reeds genoemd, wel met een dubbel gevoel. Je realiseert je deste meer dat wij ons gelukkig mogen prijzen dat wij deze mijlpaal mochten vieren. Hierbij enkele foto's:

Hanneke en Gerrit zijn inmiddels alweer ruim twee jaar geleden verhuist van Huizen naar Enkhuizen. Hanneke heeft daar een beroeping als dominee aanvaart en Gerrit heeft daar zijn boot naar toegevaren. Vanzelfsprekend zouden we snel langs komen, maar dat heeft dus even op zich laten wachten. Onze agenda's zijn soms simpelweg onmogelijk. Maar geduld is een schone zaak, en zo reden wij vanmorgen vroeg al richting Enkhuizen (zo kom je nog eens ergens). Eerst hebben we vanzelfsprekend naar Hanneke geluistered en aansluitend koffie gedronken en gelunched bij Gerrit en Hanneke thuis. Zoals gebruikelijk vloog de tijd om, en moest Hanneke alweer op haar motor springen om op tijd in Amsterdam voor de volgende dienst te zijn en Gerrit ging een week varen met 20 vakantiegangers. Een paar foto's resteren van deze gezellige ochtend in hun bijzondere kerk en jaloersmakende jaren '20 huis..:-)

Mijn zwager Leo is niet van de verjaardagsfeestjes. Ter compensatie komen en daarom soms leuke uitnodigingen langs, bijvoorbeeld voor het 13 jaar samen zijn zonder ruzie! En zo reden wij gisteren naar het Oostvoorense om daar lekker te borrelen en te genieten van de Italiaanse tappas hapjes. Het was allemaal weer prima verzorgd en gezellig..:-)

Na 5 'zomers' moest het er dan toch maar van komen. Ons 'tijdelijke' bouwmarkt tuinmeublensetje schreeuwde (met name de tafel) om vervanging. En dus reden wij heden ochtend naar Dronten om daar in de tuinmeubelen outletwinkel een nieuw setje te scoren. xc9xe9n tafel, zes stoelen en zes kussens rijker zijn wij vanmiddag naar huis gereden.Ik gok dat we daar de 'zomer' van 2012 veel plezier van gaan krijgen….:-)

Het rondtrekkende theaterfestival x91de paradex92 heeft in de afgelopen twintig jaar langzaam maar zeker een deel van zijn charme verloren.  Nauwelijks staan artiesten voor hun theatertent nog hun voorstellingen aan te prijzen.  En 80 euro de man is veel geld, waardoor met name de rijke linke kerk (wij zijn rijk genoeg om links te stemmen) het festivalterrein bevolkt. Vanwege het relatief mooie weer was het gisteren ook nog eens vechten om een tafeltje. Daar staat tegenover dat er op cultureel gebied nog steeds veel moois en interessants gebeurd op de parade. En eerlijk is eerlijk: kaartjes bestellen via internet is wel zo makkelijkx85J

Uit het werk zijn we in xe9xe9n streep doorgereden naar Utrecht.  Na een korte shop pitstop in de bijenkorf waren we dermate vroeg op het paradeterrein dat we volledig de tijd hadden om uitgebreid een hapje te eten. Dit jaar niet bij ons favoriete eettent x91lustx92, maar bij de parade nieuwkomer x91la cantinex92 (die wel vlees op de kaart had staan). We hebben genoten, onder het genot van een wijntje en een biertje,  van een volledig duurzaam en biologisch landbrood met aolie en  Boeuf Bourguignon en toe hangop met rabarber. En toen was het voorstellingentijd.

In Moulin Rouge werden we getrakteerd op opera, tapdans, spel en vioolmuziek. Een flutverhaal over de liefde met veel Franse chansons en bekende delen uit de opera. Ja, zangeres Mimi zingt prachtig en violist Toulouse speelt perfect viool. Maar het totaal was ronduit slaapverwekkend. Een ondermaatse start van de parade.

In x91whox92s afraid of george and mildredx92  spleen George van Houts en Raymonde de Kuijper de sterren van de hemel. In deze tragische huwelijkskomedie over een sleets en slecht huwelijk wordt in een hoge grapdichtheid de zalige bitterheid over de zaal uitgestrooid.  Deze tragikomedie is te leuk  om waard te zijn. Uitstekend gespeeld, prachtig decor en belichting, fantastische tekstbewerking en komisch op de juiste momenten. Een toppertje van een voorstelling!

Ook de reprise van x91Mevrouw Ten Kate still groing strongx92 is een pareltje van een liedjesvoorstelling.  Hoogtepunten zijn absoluut de interacties met de zaal (tangodans & rietjes blazen) en de zwerverscene. Marjan Luif heeft er zichtbaar zin in, en geniet van haar eigen truttige en dus herkenbare typetje.

En tot slot ruim een half uur de Ashton Brothers. Oud en nieuw werk wisselen elkaar in hoog tempo op. Soms wat slordig uitgevoerd (dat zijn we beter van hun gewent), maar voor op de parade vanzelfsprekend helemaal geschikt. Muzikale uitbarstingen worden gecombineerd met mime en acrobatiek.  Zox92n half uur vliegt om.

Moe en voldaan kwamen we ver na middennacht terug. Ondanks de steeds verder intredende commercie nog steeds xe9xe9n van de leukste avonden uit van het jaar. Want wat oh wat is er nou eigenlijk mooier dan live theater dat met inzet en plezier wordt gebracht?

Van het weekend waren we op de kop af zes jaar samen. Tijd voor een feestje, en dus had Edwin een tafeltje gereserveerd in ons favourite restaurant! Met uitzicht op de hei, en zonder schoenen (de vierdaagseblaar is inmiddels dicht, maar laat nog gxe9xe9n schoenen toe) hebben we genoten van diverse goddelijke gangen. Een grote verassing dat mijn lieve vent ook daar nog aan had gedacht..:-) De tijd is omgevlogen en wat hebben wij het toch goed samen! Als de volgende zes jaar maar de helft van de afgelopen zes jaar zijn, dan teken ik er nu voor!

Twee jaar geleden hadden we met veel plezier, en bloed / zweet en tranen, de 4dgse van Nijmegen gelopen (4 dag 50 km/dag wegstappen). En toen ik vorig jaar op het werk bezig was met het zgn. rekenkameronderzoek, terwijl de overige collega's op vakantie waren, kreeg ik bij het zien van de 4dgse journalen spontaan weer zin. En toen Urlich, de vent van Clementine, vertelde dat hij dit jaar wilde hadden we opeens in oktober twee huisjes geboekt en kon het feest beginnen.

Marianne, Marco en ondergetekende waren afgelopen zaterdag al aanwezig op het park 'de groenen heuvelen' om ons 4dgse huisje te betrekken. Op zaterdagavond hebben wij het laatste Harry Potter deel in 3D bekeken, zondagmiddag onze startkaarten gehaald en zondagavond (om goed in de stemming te komen) naar de zgn. vlaggenparade geweest (met de officixeble opening). Maandag sloten Clementine, Marc, Anita en Christianne aan… en toen was ons illustere 7tal compleet. Omdat we (de heren) elke dag om 02.30 uur uit de veren mochten (03.15 bus, 04.00 uur aansluiten wachtrij start) gingen we allemaal lekker vroeg naar bed. Maar net zoals twee jaar terug deed niemand xe9xe9n oog dicht! Sommige dingen veranderen nooit…:-)

Het fijne van het park zijn niet de huisjes, maar de dit jaar prima geregelde buspendel. Nog voor half vier reden wij het park af, en ruim voor vier uur stonden wij op het wedren (de start). Het starten van de eerste dag verliep ronduit traag. Net iets voor half vijf waren wij door de polsbandjesscan. En dat is onhandig, want xe9xe9n uur later waren de dames (half zes) al gestart. Wij hebben dan xe9xe9n uur voorsprong om 12km extra te lopen (vandaag was onze route namelijk 52,1Km). Tenminste als we x92s middags rond de dertig Km de dames willen oppikken. En hard hebben we gelopen! Over de prachtige brug naar Lent en Rijkerswoerde plassen. Daar splits de 50Km route af van de (dames)40Km-route en lopen wij een lusje van ongeveer 10Km Huissen en Arnhem. Deze zgn. x91rode lusx92 is de eerste dag best goed te doen. Je benen zijn relatief fit, en je ziet (zoals op andere dagen) gelukkig niet bij de start van zox92n lus de lopers aan het einde van de lus aan de overzijde van het korenveld weer teruglopen. Voor Els stonden Marianne en Clementine (Anita en Christianne waren doorgelopen) inmiddels al 45 minuten wortel te schieten toen we weer gezamenlijk verder konden. Pas op de finish, om 14.45, hebben wij Anita en Christianne weer ontmoet. Valburg en Oosterhout terug naar Nijmegen. Op 22Km voor de finish ontstaat er een verassing: de zaal van mijn linker schoen laat voor de helft los. Shit shit shit! Op advies van Marianne regel ik een leukoplast tapjes bij de EHB waarna ik vier uur in stilte blijf duimen dat ik de finish met dit tapjes ga halen (wat gelukkig het geval is). Thuis in onze huisjes staat gelukkig een nieuw paar! Dat zal wel jammer voor de blaren worden, maar het is niet anders. Prima eerste dag, we mogen allemaal trots op elkaar zijn. Als afsluiting had Edwin in het huisje super voor ons gezorgd. Na een prima maaltijd en veel liefde waren wij klaar voor ons traditionele hoogtepunt van de dag: het journaal van Harm Edens over de vierdaagse! Honderd keer beter dan de KRO en SBS6: scherp, herkenbare beelden van langs de route, weinig carnavalsparade, en veel aansprekende items achter de schermen. En toen was het pitten!

Woensdag waren we iets vlugger door de start. Het tempo ging iets omlaag van bijna zes Km per uur naar 5,7 km/h en de rode lus vandaag was ronduit saai. Na lang Nijmegen, Alverna en Kerkeveld (altijd al willen bezoeken) kwamen we in Niftrik. De dames hadden een lange break, vanwege  blaren- en kniexebnverzorging op de eerste officixeble post, zodat het voor Marc, Marco en ondergetekende nog maar een klein stukje naar Wijchen was om alle dames te ontmoeten. Wel erg treurig dat na een super zonnige eerste dag het vandaag, ondanks de weersvoorspelling x91het blijft droogx92, toch begon te regenen. En nog treuriger dat die regen uitsluitend lokaal was, en precies op de route van de 50km (fijn voor de dames, minder fijn voor ons). Via Beuningen en Weurt kwam de finish in zicht. Maar eerst moesten we nog ff door het roze geweld. Om 14.30 konden we uitscannen en terugkijken op een fantastische dag! Thuis in het huisje werden we door de ouders van Christianne compleet vertroeteld en kwam zuster Anja als extra service nog even binnen vliegen om een extra blaren- spieren verzoringsrondje te doen. Harm Eden kijken en met een glimlach weer naar bed!

De vorige 4dgse had ik op donderdag een pittige dag (en niet omdat Edwin toen al 2.5 dag op zijn tandvlees liep). Op zich niet onlogisch, want met 100 Km in de benen begint het aardig op te breken. En niet te vergeten dat elke keer krap zes uur slapen gewoon net te weinig is om ff lekker te herstellen. Plus: vandaag loopt het schema van de heren50 min of meer synchroon met de 10.000 militaire die in colonne wandelen. Vanzelfsprekend is het hun tocht alwaar wij te gast zijn, maar door vermoeidheid (ook bij hun) willen we soms je een dijkje af marcheren. Via Nijmegen en Malden naar Molenbroek waar we op 12.5 Km genoten hebben van een eerste koffiepauze. En toen doorstappen Mook, Plasmolen en Milsbeek naar de aller aller aller saaiste rode lus. De route gaat via het weiland, zonder noemenswaardige afleiding langs de kant naar Ottersum en via de weilanden weer terug. Super fijn dat we de dames daarna weer in de armen konden sluiten. Het wandeltempo was vandaag naar onder de 5,5Km per uur gezakt.. maar het liepen nog alle zeven. Gelukkig komt dan een super mooi en gezellig deel van de route: door Groesbeek en dan de beroemde zeven heuvelen. Samen met Marianne, Marco en Christianne hebben we dat laatste stuk (met een stop op het officixeble 3^e rustpunt) gewandeld waarna via Berg en Dal de finish in zicht kwam. Met recht in zicht, want toen kwam er nog een natte verassing vanuit de lucht waardoor we allemaal als verzopen katjes rond 14.45 uur de finishlijn passeerde. Arme Hellen en Anja (langs de kant) zijn drijfnat met Anita, Christianne en Clementine naar de Wedren gelopen. Terug in het huisje wachtte diverse verassingen: Esther, Andrxe9 met een goddelijke maaltijd en een blaar op mijn linkervoet ter grootte van een ei. Oef oef oef. Marco was zo lief om hem door te prikken en Anja te voorzien van gaasje en second scin. We waren allemaal super moe en toen ging er helaas een iets te straks tapje over mijn wond waardoor de tranen spontaan uit mijn ogen vlogen. Bij het verwijderen verdween mijn blaarhuid en een stukje onderhuid: au wauw auw. Na een anderhalf uur rusten op mijn kamer kon ik met Anja en Hellen bij de EHBOpost terecht alwaar gelukkig een oplossing werd gevonden: alles werd op dezelfde wijze ingepakt. Naast mijn inmiddels huidloze mega blaar zat nog een klein blaartje die tevens is doorgeprikt. Terug in het huisje nog ff voor Marco gedanst als bewijs dat ik echt weer prima kon lopen en hxe9xe9l snel naar mx92n bed! Dag derde dipdag met goed lopen maar pijn op het eind.

Met vier uurtjes slaap achter mijn kiezen ging het lopen op de laatste dag best goed. De eerste uren gaan over een bekende route (die we al eerder hadden gelopen) en ook Marco en Marc houden stug vol (net zoals alle dames!!!). Het plan om op 12.5 Km pauze te nemen wordt iets opgerekt nar 15Km om zodoende op de 30Km de dames en Marc zijn vrouw te ontmoeten. Op 15Km vinden we echter gxe9xe9n koffie en bikkelen wij in relatief hoog tempo, 5.5km/h, door naar een koffiestop. Op precies het goede moment krijgen we door dat Marcx92s moeder en zus op 19Km, aan de voet van de brug Grave zit. We krijgen een stoel, koffie en soepx85 en we worden weer mens. Vandaag hebben we niet xe9xe9n rode lus, maar drie. De dames lopen praktisch een ander parkoer via Linden (want volgens hun het mooiste en leukste dorp van de gehele 4daagse is!). Vanaf Beers volgt onze laatste rode lus naar Vianen. Bij binnenkomst staat er altijd een post met bouillon en ook de bakker in Vianen heeft mini vlaaitjes waar je echt naar kan uitkijken. In Cuijk zijn daar dan eindelijk de dames (en Anitax92s vriend Onno) waarna over de spectaculaire pontonbrug over de Maas de route naar Mook gaat. Daar staan de ouders van Christianne die zo lief zijn om met ons mee te lopen naar Molenbroek: we lopen allemaal te goed om neer te ploffen. In Molenbroek volgt de laatste top bij Esther (die heel stoer van het park per fiets de locatie heeft gevonden) en  mijn ouders. Met minder dan 10Km te lopen voel ik dat er een blaar op mijn rechtervoet (exact dezelfde locatie als het ei op mijn linkervoet) ontstaat. Ik haak aan bij wandelkanon Marianne en samen schieten we de rest van het parkoer over. Voor 15.30 uur lopen we over de finish en om 15.45 staan we bij de bus. Als we een kop koffie/thee op het terras voor de bushalte drinken krijgen we te horen dat Marco ook binnen is, samen met Christianne! Wow, nog twee bikkels..:-) En weer een kwartiertje later blijken ook Marc, Anita en Clementine de eindlijn te hebben gepasseerd. Marc heeft nog kracht om flink door te stappen zodat hij kan aansluiten bij de bus van 16.30 uur. Ik hol nog richting wandelpad in de hoop ook Anita en Clementine te zien, maar die bleken (achteraf) de brug dit jaar vermeden te hebben, en waren dus helaas nog niet in zicht. Jammer dat we op de laatste dag niet gezamenlijk terug konden, maar de topprestatie van dit zevental is er compleet niet minder om! Thuis in het huisje heeft Marianne haar mam en pa een zalig afscheidsdiner georganiseerd. Marc zijn neefje, Anitax92s vent, Ulrich, Mariannex92s tante, mijn ouders en Christiannex92s ouders schoven ook gezellig aan. Ik val echt om, maar weet met twee asperines het nog net tot Harm Edens zijn 4daagse journaal te verlengen. Ik val rond de klok van negen uur daarna voor een luxe en lange nachtrust in slaap.

De vierdaagse moet je vooral niet wandelen vanwege de mooie route. Een aantal voorbereidingstochten (Falcon / Bloesemtocht) waren 100x mooier. Je moet hem ook niet lopen vanwege de fijne ondergronden: vanwege de 45.000 wandelaars gaat de gehele route bij voorkeur over asfalt snelwegen. En je moet het zekers niet lopen vanwege het wandelcomfort: 12 mensen breed wandelen met op een halve meter voor je de volgende loper is uitdagend. Zeker als er een militaire groep langs wil.Ook het stukkie metaal op het einde is onvoldoende motivatie om maar xe9xe9n stap in of naar Nijmegen te maken.

Je moet hem wel wandelen als je met je vrienden een mooie emotionele en sportieve prestatie wil neerzetten. Je moet hem ook wandelen omdat je tijdens het wandelen pas realiseert hoe lief iedereen, van collegax92s die een whatx92sapp groep voor je aanmaken tot tientallen belletjes, sms-en en faceboekberichten van vrienden / fam en bekenden, met je mee leven. Om nog maar van onze verzorgingsploeg van mxe9xe9r dan 10 mensen te zwijgen: puur goud zijn zij tijdens deze dagen (we hoeven nog geen kopje of te wassen). En je moet hem zeker lopen omdat de sfeer volgens mij uitsluitend met de 11stedentocht is te vergelijken. Maar de afstand is killing lang en stuk ga je tijdens de tocht toch (letterlijk en figuurlijk). Trots ben ik op de andere zes bikkels die ondanks kniexebn, blaren, spierpijn, krampen (uitgezonderd bikkel Hartong die als een jonge hinde vier dagen over het parkoers is gehuppeld) de eindstreep hebben gered.  Ooit ga ik nog wel een derde keertje. Maar wanneer???

Gezien:    Soldaat van Oranje, de musical

Datum:    15 juli 2011, 20.00 uur, TheaterHangaar te Katwijk

Zo'n beetje iedereen in onze omgeving was 'wild entausiast' over de musical soldaat van oranje: "dat moet je gezien hebben"  en "ongeloverlijk wat een spectakel". Maar om heel eerlijk te zijn, meestal willen wij dan niet, want diezelfde classificatie hadden zij ook aan 'the lion king" en "the wizz" gegeven. En bij beide voorstellen zijn we nog net niet gillend de zaal uitgehold. Want hoe meer er uit de lucht komt vallen, hoe meer er met geweld omhoog komt schieten… hoe slechter veelal het acteerwerk, hoe flutter het verhaal en hoe slechter de vertaling. Maar eerlijk is eerlijk: het was absoluut een plessante avond en een geslaagde musical.

Eerst maar het theatergeweld: een draaiende tribune en het grootste ooit gebouwddecor voor een musical. In xe9xe9n woord: indrukwekkend! Als je teminste niet te laag zit (midden zaal is ideaal) kom je vooral ogen tekort. Met originele filmprojecties wordt de tijd die nodig is om te draaien opgevuld en dat is een prima vondst. Wat ook in de regel helemaal prima is, is het acteerwerk. Ik gok dat een goede toneelregisseur aan het werk is geweest, want het spel was (met name in de kleine scenes met xe9xe9n, twee of drie acteurs) helemaal top. Ster van de avond is wat ons betreft Anke van 't Hof als koningin Wilhelmina. Daar moet worden opgemerkt dat ik het verhaal, ondanks dat ik het boek had gelezen en de flim gezien, misschien iets te serieus en zwaar vond uitgewerkt (en ja, de oorlog was serieus en zwaar). De rol van Wilhelmina was dan veelal ook de broodnodige komische afleiding. Maar ondanks de grapjes kwam Wilhelmina als een hardverwarmend mens, soms wat eenzaam, mens naar voren met het hart voor het vaderland op de goede plek. Haar verwandschap met Eric Hazelhoff is prachtig uitgewerkt. Maar ook de andere hoofdrolspelers zijn prima gecast. Matteo van der Grijn is de stoere en soms wat dwaze verzetsheld Hazelhoff en Marlijn Weerdenburg speelt met overtuiging zijn geliefde Charlotte die haar verzedsdaden met de hoogst mogelijk prijs moet bekopen. Ook Oren Schrijver is als de NSB-er Anton geloofwaardig fout, en dat is een groot compliment want er is niks moeilijker dan met volle overtuigen zo'n fout figuur gestalte te geven.

Naast heel veel moois en goeds zit de musical soldaat van oranje er toch echt ook een aantal keren fors naast. Ten eerste de tenenkrommende vertaling / verhaling. Te vaak dacht ik dat ik in een slecht Sinterklaasgedicht was beland met rijmzinnen die eindigen op 'paard' en 'waard'. Of op  'klinken' en 'drinken'. En dan de commerciele keuze om er een musical van te maken? Zelden heb ik mij verbaast waarom karakter in zingen uitbarsten, maar deze musical was er xe9xe9n! Om tenslotte maar van de waanzinnige toegangsprijzen (84 euro voor een 1erangs kaartjes op vrijdagavond vanaf augustus) niet te spreken.Natuurlijk: het is een investering van de hoogste orde, maar we zijn inmiddels bij de verlenging aanbeland… uitmelken is dan weer het andere uiterste.

Conclusie: een super bijzondere voorstelling door een draaiende tribune en veel verschillende grootste decors. Goed spel, vooral in de kleine scenes, en acteur die de rol goed in de vingers hebben. Hoogtepunt de rol van Wilhelmina en dieptepunt de vertaling en het feit dat het gxe9xe9n toneelstuk maar een musical is geworden. Wie een leuke avond wil kan ik de musical van soldaat van oranje zeker aanraden. Maar de beste musical aller tijden, nope, niet overdrijven… het is een aller aardigste productie, but that's it! Overigens zijn er ook prima stoelen voor (inmiddels) 40 euro te scoren (met prima overzicht)…